Wij reden dwars door Frankrijk naar Baskenland, dwaalden door de Pyreneeën, klommen tot in de sneeuw, verschenen en dronken van het water in Lourdes,  ploeterden door het zand van hoge duinen, banjerden over de rotsen van de Bretonse kust, braken een tentstok en lieten ons daarna de weelde van franse drank, keuken, en hotels aanleunen, totdat wij het in Normandië helemaal zat waren en naar huis verlangden.

Al enige tijd verzinken mijn gedachten in gedichten van je tralala en geen woorden voor gebeuren. Van slaapdronken slaap vol van dromen die zonder enige gene zijn. De doodverveelwoordenvrienden banger voor de dag dan voor de nacht reclameren van ver gekomen waarheden maar weigeren asiel.

minder te gaan.